ترامپ یک «استثناء» در سیاست نیست؛ او تجسم عریانِ سیاستِ معاصر در لحظه‌ی فروپاشیِ معناست. سیم‌کشیِ وجودی او عمیقاً هرج‌ومرج‌گونه است، اما این هرج‌ومرج نه فقدان منطق، بلکه منطقی معکوس

 نیچه .آنچه می‌تواند در سکوت بترساند فرمان می‌راند B-2 تنها یک بمب‌افکن نیست؛ یک نظریه‌ی سیاسیِ بالدار است. تجسم لحظه‌ای‌ست که هژمونی، از «داشتنِ قدرت» عبور می‌کند و به «امتناع

وقایعِ اتفاقیه‌ی یومیه این روزهای شهرهای ایران به باور نگارنده‌ی این سطور یک مسئله را مبرهن و مسجل می‌سازد و آن اینکه کلیتِ رخداد «اعتراض» نیست؛ حتی «شورش» هم نیست. ایرانی‌ها

(یادداشتی در اخلاق، قدرت و ناممکنیِ عدالت) رضا مِه‌سا «حقیقت را نمی‌توان تحمل کرد؛ فقط می‌توان آن را تحریف کرد.» این جمله نیچه نه فقط درباره‌ی انسان‌های بزرگ، بلکه درباره‌ی

دونالد ترامپ، بیش از آن‌که صرفاً یک پدیده سیاسی باشد، آینه‌ی بحران‌های عمیقِ دموکراسی مدرن است که فیلسوفان و نظریه‌پردازان فلسفه سیاسی معاصر تلاش می‌کنند آن را بخوانند و تحلیل

«بزرگ‌ترین خطر برای یک حقیقت، این است که خیلی زود به تقدیس برسد.» فریدریش نیچه ۱. مقدمه: این  نزاع «اسطوره» و «خون»  چیست و چه نیست؟ پیش از هر چیز

«این، فرشته‌ای است که ما را می‌خوانَد؛ بی‌درنگ خواهی دید که رفتن، چه آسان می‌شود.» دانته، کمدی الهی اسطوره‌ها برای قائلین‌شان قابل تخفیف، تقلیل و اغلب قابل نقد نیستند. چرا

دیدار غیرمنتظرهٔ دونالد ترامپ و زهران ممدانی—دو چهره‌ای که تا همین دو ماه پیش در دو سوی دیوار سیاست ایستاده بودند—نه یک معجزه بود و نه «صلح ناگهانی». این دیدار

گزارش ادعایی از  سارا آدامز، کارمند پیشین CIA درباره تلاش نافرجام برای کشتن رهبر طالبانیک پرسش خطرناک را زنده می‌کند: چطور ممکن است کسی تا شعاع چند متری هبت‌الله نزدیک

چپ‌گرایی، نامی که زمانی مترادف با آزادی، عدالت و رهایی از سلطه بود، امروز دوباره در گوشه و کنار جهان سر برمی‌آورد — در دانشگاه‌ها، جنبش‌های کارگری، شبکه‌های دیجیتال و