آنچه امروز میان ایران، اسرائیل و ایالات متحده می‌گذرد، اگر صرفاً به زبان ژئوپولیتیک، امنیت یا منافع ملی ترجمه شود، همیشه چیزی از دست می‌رود. زیرِ پوستِ این نزاع‌ها، جنگی

پارادوکس کردها و هزاره‌ها: شجاعتِ تاریخی، شکستِ سیاسی کردها در خاورمیانه و هزاره‌ها در افغانستان، دو نام متفاوت‌اند برای یک سرنوشت مشترک: ملیت‌هایی که در جنگ قهرمان‌اند، اما در سیاست

ترامپ یک «استثناء» در سیاست نیست؛ او تجسم عریانِ سیاستِ معاصر در لحظه‌ی فروپاشیِ معناست. سیم‌کشیِ وجودی او عمیقاً هرج‌ومرج‌گونه است، اما این هرج‌ومرج نه فقدان منطق، بلکه منطقی معکوس

 نیچه .آنچه می‌تواند در سکوت بترساند فرمان می‌راند B-2 تنها یک بمب‌افکن نیست؛ یک نظریه‌ی سیاسیِ بالدار است. تجسم لحظه‌ای‌ست که هژمونی، از «داشتنِ قدرت» عبور می‌کند و به «امتناع

وقایعِ اتفاقیه‌ی یومیه این روزهای شهرهای ایران به باور نگارنده‌ی این سطور یک مسئله را مبرهن و مسجل می‌سازد و آن اینکه کلیتِ رخداد «اعتراض» نیست؛ حتی «شورش» هم نیست. ایرانی‌ها

(یادداشتی در اخلاق، قدرت و ناممکنیِ عدالت) رضا مِه‌سا «حقیقت را نمی‌توان تحمل کرد؛ فقط می‌توان آن را تحریف کرد.» این جمله نیچه نه فقط درباره‌ی انسان‌های بزرگ، بلکه درباره‌ی

دونالد ترامپ، بیش از آن‌که صرفاً یک پدیده سیاسی باشد، آینه‌ی بحران‌های عمیقِ دموکراسی مدرن است که فیلسوفان و نظریه‌پردازان فلسفه سیاسی معاصر تلاش می‌کنند آن را بخوانند و تحلیل

«بزرگ‌ترین خطر برای یک حقیقت، این است که خیلی زود به تقدیس برسد.» فریدریش نیچه ۱. مقدمه: این  نزاع «اسطوره» و «خون»  چیست و چه نیست؟ پیش از هر چیز

«این، فرشته‌ای است که ما را می‌خوانَد؛ بی‌درنگ خواهی دید که رفتن، چه آسان می‌شود.» دانته، کمدی الهی اسطوره‌ها برای قائلین‌شان قابل تخفیف، تقلیل و اغلب قابل نقد نیستند. چرا

دیدار غیرمنتظرهٔ دونالد ترامپ و زهران ممدانی—دو چهره‌ای که تا همین دو ماه پیش در دو سوی دیوار سیاست ایستاده بودند—نه یک معجزه بود و نه «صلح ناگهانی». این دیدار