آنچه امروز میان ایران، اسرائیل و ایالات متحده می‌گذرد، اگر صرفاً به زبان ژئوپولیتیک، امنیت یا منافع ملی ترجمه شود، همیشه چیزی از دست می‌رود. زیرِ پوستِ این نزاع‌ها، جنگی

در آینۀ نقد؛ بررسی کتاب «رسم‌ورواج‌ها و آیین‌های مردم مناطق مرکزی افغانستان در آینۀ نقد» نویسنده: ا. پورپامی ردفر درامد برادر گرامی‌ام، دکتر علی‌ظفر یوسفی، رساله‌ای در نقد و بررسی

پارادوکس کردها و هزاره‌ها: شجاعتِ تاریخی، شکستِ سیاسی کردها در خاورمیانه و هزاره‌ها در افغانستان، دو نام متفاوت‌اند برای یک سرنوشت مشترک: ملیت‌هایی که در جنگ قهرمان‌اند، اما در سیاست

ترامپ یک «استثناء» در سیاست نیست؛ او تجسم عریانِ سیاستِ معاصر در لحظه‌ی فروپاشیِ معناست. سیم‌کشیِ وجودی او عمیقاً هرج‌ومرج‌گونه است، اما این هرج‌ومرج نه فقدان منطق، بلکه منطقی معکوس

 نیچه .آنچه می‌تواند در سکوت بترساند فرمان می‌راند B-2 تنها یک بمب‌افکن نیست؛ یک نظریه‌ی سیاسیِ بالدار است. تجسم لحظه‌ای‌ست که هژمونی، از «داشتنِ قدرت» عبور می‌کند و به «امتناع

  مکثی فلسفی بر سرکوب، اعتراض و توهم رهای نیچه : «آن‌چه فرو می‌ریزد، لزومن آن‌چیزی نیست که باید فروبپاشد؛ اغلب فقط آن‌چیزی است که دیگر توان ایستادن ندارد.» رضا

منابع از حمله مسلحانه بالای محمد محقق رهبر حزب وحدت اسلامی در تهران خبر می‌دهند. به گزارش خبرگزاری رشد؛ برخی منابع امروز شنبه(۲۰جدی) گفتند که بعد از ظهر امروز شنبه،

وقایعِ اتفاقیه‌ی یومیه این روزهای شهرهای ایران به باور نگارنده‌ی این سطور یک مسئله را مبرهن و مسجل می‌سازد و آن اینکه کلیتِ رخداد «اعتراض» نیست؛ حتی «شورش» هم نیست. ایرانی‌ها

(یادداشتی در اخلاق، قدرت و ناممکنیِ عدالت) رضا مِه‌سا «حقیقت را نمی‌توان تحمل کرد؛ فقط می‌توان آن را تحریف کرد.» این جمله نیچه نه فقط درباره‌ی انسان‌های بزرگ، بلکه درباره‌ی

دونالد ترامپ، بیش از آن‌که صرفاً یک پدیده سیاسی باشد، آینه‌ی بحران‌های عمیقِ دموکراسی مدرن است که فیلسوفان و نظریه‌پردازان فلسفه سیاسی معاصر تلاش می‌کنند آن را بخوانند و تحلیل