در هفته‌های اخیر سه پیام از سه منبع متفاوت بیرون شده که اگر کنار هم گذاشته شود، یک تصویر خطرناک و غیرعادی می‌سازد: سارا ادامز می‌گوید کنار زدن طالبان «تصمیم

دیدار غیرمنتظرهٔ دونالد ترامپ و زهران ممدانی—دو چهره‌ای که تا همین دو ماه پیش در دو سوی دیوار سیاست ایستاده بودند—نه یک معجزه بود و نه «صلح ناگهانی». این دیدار

گزارش ادعایی از  سارا آدامز، کارمند پیشین CIA درباره تلاش نافرجام برای کشتن رهبر طالبانیک پرسش خطرناک را زنده می‌کند: چطور ممکن است کسی تا شعاع چند متری هبت‌الله نزدیک

در قلب اروپا، در سرزمینی که روزگاری مارکس علیه فروش انسان شورید، نیچه ارزش‌های برده‌وار را مسخره کرد، و هابرماس از اخلاق ارتباطی سخن گفت، اتفاقی رخ داد که نه

جنگ واژه‌ها؛ چرا «فارسی و دری» دوباره به خط مقدم سیاست کشیده شده‌اند؟ در روزهایی که افغانستان زیر فشار بحران‌های امنیتی، سیاسی و اقتصادی نفس می‌کشد، ناگهان بحثی قدیمی دوباره

تنش میان پاکستان و طالبان به نقطه‌ای رسیده است که «فتوا» دارد جای «گلوله» را می‌گیرد. اسلام‌آباد در پی جمع‌کردن صدها تا شاید هزاران عالم دینی برای صدور «فتوای جهاد»

اعلام «رهبری جنبش ملی» از سوی نظام‌الدین قیصاری، نه فقط یک خبر سیاسی، بلکه بازتاب عمیق‌ترین شکاف در اردوگاه شمال و میان اقوام سیاسی افغانستان است. در حالی که ازبک‌ها

چگونه دو شهرِ بزرگِ جنوب آسیا در دو روز، صدای خشونت را بلند کردند در کمتر از ۲۴ ساعت، دو انفجار بزرگ وضعیت امنیتی و سیاسی جنوب آسیا را به

چپ‌گرایی، نامی که زمانی مترادف با آزادی، عدالت و رهایی از سلطه بود، امروز دوباره در گوشه و کنار جهان سر برمی‌آورد — در دانشگاه‌ها، جنبش‌های کارگری، شبکه‌های دیجیتال و

در روزگاری که سیاست امریکا بار دیگر میان دو مفهوم متضاد در نوسان است — “ملی‌گرایی بسته‌ی ترامپی” و “جهان‌وطنیِ عدالت‌خواه” — ظهور چهره‌هایی چون زهران ممدانی (Zohran Mamdani) معنایی