وقایعِ اتفاقیه‌ی یومیه این روزهای شهرهای ایران به باور نگارنده‌ی این سطور یک مسئله را مبرهن و مسجل می‌سازد و آن اینکه کلیتِ رخداد «اعتراض» نیست؛ حتی «شورش» هم نیست. ایرانی‌ها

(یادداشتی در اخلاق، قدرت و ناممکنیِ عدالت) رضا مِه‌سا «حقیقت را نمی‌توان تحمل کرد؛ فقط می‌توان آن را تحریف کرد.» این جمله نیچه نه فقط درباره‌ی انسان‌های بزرگ، بلکه درباره‌ی

دونالد ترامپ، بیش از آن‌که صرفاً یک پدیده سیاسی باشد، آینه‌ی بحران‌های عمیقِ دموکراسی مدرن است که فیلسوفان و نظریه‌پردازان فلسفه سیاسی معاصر تلاش می‌کنند آن را بخوانند و تحلیل

«بزرگ‌ترین خطر برای یک حقیقت، این است که خیلی زود به تقدیس برسد.» فریدریش نیچه ۱. مقدمه: این  نزاع «اسطوره» و «خون»  چیست و چه نیست؟ پیش از هر چیز

ترور دو جنرال ضدطالبان در ایران—یکی چند ماه پیش در مشهد و دیگری اکرام‌الدین سریع در قلب تهران—یک پیام روشن دارد: جغرافیا دیگر سپر نیست. نه مرز، نه پناهندگی، نه

«این، فرشته‌ای است که ما را می‌خوانَد؛ بی‌درنگ خواهی دید که رفتن، چه آسان می‌شود.» دانته، کمدی الهی اسطوره‌ها برای قائلین‌شان قابل تخفیف، تقلیل و اغلب قابل نقد نیستند. چرا

چرا این ائتلاف نه فقط ره به جایی نمی‌بَرد، بلکه طالبان را مشروع‌تر و مردم را بی‌پناه‌تر می‌کند؟ پس از سقوط جمهوریت و فروپاشی کامل نظم سیاسی پیشین، امروز گروهی

آیا واشنگتن در حال مهندسی افکار عمومی برای بازگشت به افغانستان است؟ انتشار فهرستی از «مهاجران افغانستانی متهم به جرایم سنگین» از سوی وزارت امنیت داخلی آمریکا، در شرایطی که

ظهارات اخیر رئیس‌جمهور فعلی آمریکا، دونالد ترامپ، که افغانستان را «جهنم روی زمین» توصیف کرده است، پرسش بزرگی را پیش روی افکار عمومی قرار می‌دهد: چگونه کسی که امروز وضعیت

حادثهٔ حمله یک جوان ۲۹ سالهٔ پشتون تبار افغانستانی که سال‌ها پیش در چارچوب برنامه‌های اطلاعاتی آمریکا در قندهار فعالیت می‌کرد و سپس به خاک ایالات متحده منتقل شد، بار