در حالی‌که افغانستان در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخی خود قرار دارد، نخبگان سیاسی و فرهنگی دو جامعه‌ی بزرگ — هزاره و تاجیک — به جای هم‌افزایی و هم‌صدایی، درگیر

شکست تیم ایران در برابر افغانستان، فقط یک نتیجه نبود — یک پیام تاریخی بود در شبی که زمین از غیرت افغان لرزید، تیم ملی فوتسال افغانستان با بازی درخشان

در قلب اروپا، جایی که آزادی بیان و برابری جنسیتی شعار روز است، گروهی از چهره‌های وابسته به طالبان با کت‌وشلوارهای اتوکشیده وارد کنسولگری افغانستان در آلمان شدند — ساختمانی

در مرزهای شرقی افغانستان، طالبان با چرخبال‌هایی ساخت هند رزمایش نظامی برگزار کردند — رزمایشی که بیش از آن‌که نمایش قدرت باشد، پیامی سیاسی داشت: نزدیک‌شدن بیشتر کابل به دهلی‌نو

گفت‌وگوهای صلح استانبول میان طالبان و پاکستان بدون هیچ دستاوردی پایان یافت، اما ماجرا به اینجا ختم نشد. ساعاتی پس از فروپاشی مذاکرات، خواجه محمد آصف، وزیر دفاع پاکستان، در

در کوه‌های خاموش بدخشان، جایی که باید صدای کلنگ و امید شنیده شود، دوباره صدای گلوله و مرگ طنین‌انداز است. دو بار در کمتر از چند ماه، جنگ بر سر

پس از شکست مذاکرات صلح میان اسلام‌آباد و طالبان خراسان، حالا لحن سیاستمداران پاکستانی بوی باروت گرفته است. وزیر دفاع پاکستان هشدار داده که اگر گفت‌وگوها نتیجه ندهد، ارتش دست

اخیراً بیست کشور اروپایی، از جمله آلمان، فرانسه و سوئد، با فشار بر کمیسیون اتحادیه اروپا، خواستار بازگرداندن مهاجران افغان مقیم غیرقانونی شدند. اما آیا این سیاست، واقعاً راه‌حل است؟

توافق اخیر طالبان و پاکستان در دوحه، با میانجی‌گری قطر و ترکیه، از نگاه رسمی یک آتش‌بس فوری است. اما واقعیت چیست؟ این «صلح» بیشتر شبیه یک نمایش سیاسی خطرناک

در اجلاس جهانی شرم‌الشیخ، آنچه بیش از سیاست و دیپلماسی خبرساز شد، رفتار رهبران مرد با نخست‌وزیر ایتالیا، جورجیا ملونی بود. ترامپ با تعریف‌های پرایهام و اردوغان با نصیحت‌های پدرسالارانه،