ترور دو جنرال ضدطالبان در ایران—یکی چند ماه پیش در مشهد و دیگری اکرام‌الدین سریع در قلب تهران—یک پیام روشن دارد: جغرافیا دیگر سپر نیست. نه مرز، نه پناهندگی، نه

چرا این ائتلاف نه فقط ره به جایی نمی‌بَرد، بلکه طالبان را مشروع‌تر و مردم را بی‌پناه‌تر می‌کند؟ پس از سقوط جمهوریت و فروپاشی کامل نظم سیاسی پیشین، امروز گروهی

آیا واشنگتن در حال مهندسی افکار عمومی برای بازگشت به افغانستان است؟ انتشار فهرستی از «مهاجران افغانستانی متهم به جرایم سنگین» از سوی وزارت امنیت داخلی آمریکا، در شرایطی که

حادثهٔ حمله یک جوان ۲۹ سالهٔ پشتون تبار افغانستانی که سال‌ها پیش در چارچوب برنامه‌های اطلاعاتی آمریکا در قندهار فعالیت می‌کرد و سپس به خاک ایالات متحده منتقل شد، بار

در هفته‌های اخیر سه پیام از سه منبع متفاوت بیرون شده که اگر کنار هم گذاشته شود، یک تصویر خطرناک و غیرعادی می‌سازد: سارا ادامز می‌گوید کنار زدن طالبان «تصمیم

دیدار غیرمنتظرهٔ دونالد ترامپ و زهران ممدانی—دو چهره‌ای که تا همین دو ماه پیش در دو سوی دیوار سیاست ایستاده بودند—نه یک معجزه بود و نه «صلح ناگهانی». این دیدار

گزارش ادعایی از  سارا آدامز، کارمند پیشین CIA درباره تلاش نافرجام برای کشتن رهبر طالبانیک پرسش خطرناک را زنده می‌کند: چطور ممکن است کسی تا شعاع چند متری هبت‌الله نزدیک

در قلب اروپا، در سرزمینی که روزگاری مارکس علیه فروش انسان شورید، نیچه ارزش‌های برده‌وار را مسخره کرد، و هابرماس از اخلاق ارتباطی سخن گفت، اتفاقی رخ داد که نه

جنگ واژه‌ها؛ چرا «فارسی و دری» دوباره به خط مقدم سیاست کشیده شده‌اند؟ در روزهایی که افغانستان زیر فشار بحران‌های امنیتی، سیاسی و اقتصادی نفس می‌کشد، ناگهان بحثی قدیمی دوباره

تنش میان پاکستان و طالبان به نقطه‌ای رسیده است که «فتوا» دارد جای «گلوله» را می‌گیرد. اسلام‌آباد در پی جمع‌کردن صدها تا شاید هزاران عالم دینی برای صدور «فتوای جهاد»