جنگ واژه‌ها؛ چرا «فارسی و دری» دوباره به خط مقدم سیاست کشیده شده‌اند؟ در روزهایی که افغانستان زیر فشار بحران‌های امنیتی، سیاسی و اقتصادی نفس می‌کشد، ناگهان بحثی قدیمی دوباره

تنش میان پاکستان و طالبان به نقطه‌ای رسیده است که «فتوا» دارد جای «گلوله» را می‌گیرد. اسلام‌آباد در پی جمع‌کردن صدها تا شاید هزاران عالم دینی برای صدور «فتوای جهاد»

اعلام «رهبری جنبش ملی» از سوی نظام‌الدین قیصاری، نه فقط یک خبر سیاسی، بلکه بازتاب عمیق‌ترین شکاف در اردوگاه شمال و میان اقوام سیاسی افغانستان است. در حالی که ازبک‌ها

چگونه دو شهرِ بزرگِ جنوب آسیا در دو روز، صدای خشونت را بلند کردند در کمتر از ۲۴ ساعت، دو انفجار بزرگ وضعیت امنیتی و سیاسی جنوب آسیا را به

چپ‌گرایی، نامی که زمانی مترادف با آزادی، عدالت و رهایی از سلطه بود، امروز دوباره در گوشه و کنار جهان سر برمی‌آورد — در دانشگاه‌ها، جنبش‌های کارگری، شبکه‌های دیجیتال و

در روزگاری که سیاست امریکا بار دیگر میان دو مفهوم متضاد در نوسان است — “ملی‌گرایی بسته‌ی ترامپی” و “جهان‌وطنیِ عدالت‌خواه” — ظهور چهره‌هایی چون زهران ممدانی (Zohran Mamdani) معنایی

در حالی‌که افغانستان در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخی خود قرار دارد، نخبگان سیاسی و فرهنگی دو جامعه‌ی بزرگ — هزاره و تاجیک — به جای هم‌افزایی و هم‌صدایی، درگیر

شکست تیم ایران در برابر افغانستان، فقط یک نتیجه نبود — یک پیام تاریخی بود در شبی که زمین از غیرت افغان لرزید، تیم ملی فوتسال افغانستان با بازی درخشان

در قلب اروپا، جایی که آزادی بیان و برابری جنسیتی شعار روز است، گروهی از چهره‌های وابسته به طالبان با کت‌وشلوارهای اتوکشیده وارد کنسولگری افغانستان در آلمان شدند — ساختمانی

در مرزهای شرقی افغانستان، طالبان با چرخبال‌هایی ساخت هند رزمایش نظامی برگزار کردند — رزمایشی که بیش از آن‌که نمایش قدرت باشد، پیامی سیاسی داشت: نزدیک‌شدن بیشتر کابل به دهلی‌نو