گفت‌وگوهای صلح استانبول میان طالبان و پاکستان بدون هیچ دستاوردی پایان یافت، اما ماجرا به اینجا ختم نشد. ساعاتی پس از فروپاشی مذاکرات، خواجه محمد آصف، وزیر دفاع پاکستان، در

در کوه‌های خاموش بدخشان، جایی که باید صدای کلنگ و امید شنیده شود، دوباره صدای گلوله و مرگ طنین‌انداز است. دو بار در کمتر از چند ماه، جنگ بر سر

پس از شکست مذاکرات صلح میان اسلام‌آباد و طالبان خراسان، حالا لحن سیاستمداران پاکستانی بوی باروت گرفته است. وزیر دفاع پاکستان هشدار داده که اگر گفت‌وگوها نتیجه ندهد، ارتش دست

اخیراً بیست کشور اروپایی، از جمله آلمان، فرانسه و سوئد، با فشار بر کمیسیون اتحادیه اروپا، خواستار بازگرداندن مهاجران افغان مقیم غیرقانونی شدند. اما آیا این سیاست، واقعاً راه‌حل است؟

توافق اخیر طالبان و پاکستان در دوحه، با میانجی‌گری قطر و ترکیه، از نگاه رسمی یک آتش‌بس فوری است. اما واقعیت چیست؟ این «صلح» بیشتر شبیه یک نمایش سیاسی خطرناک

در اجلاس جهانی شرم‌الشیخ، آنچه بیش از سیاست و دیپلماسی خبرساز شد، رفتار رهبران مرد با نخست‌وزیر ایتالیا، جورجیا ملونی بود. ترامپ با تعریف‌های پرایهام و اردوغان با نصیحت‌های پدرسالارانه،

درگیری خونین میان نیروهای طالبان تاجیک و طالبان پشتون در ولایت بدخشان، نشانه‌ای از بحران عمیق در ساختار قومی و سیاسی این گروه است. طالبان که خود را وارث «وحدت

در شب گذشته، مرز طولانیِ افغانستان و پاکستان بار دیگر به صحنه‌ای از درگیری‌های خونین تبدیل شد؛ آن هم در هنگامی که منطقه هنوز آکنده از تنش، بی‌اعتمادی و تراژدی‌های

کُد 91 در چهارچوبِ قانونِ اختصاص ویژه دارد به ارگِ ریاست جمهوری و ریاست اجرائیه، که در سندِ بودجه‌ی ملی 1397 یک میلیارد و 300 میلیون افغانی به آن اختصاص

تحدید رسانه‌ها و پارلمان‌ها  کرونا حالا تا جایی پیش رفته که علاوه بر ریه‌های قربانیانش و تمام «سطوح»، به نهادهای دمکراتیکی که بشر در طی سالیان آنان را ساخته و