افغانستان امروز فقط در بحران اقتصادی و امنیتی نیست؛ در بحرانِ «تصورِ مشترک» نیز فرو رفته است. بحران اصلی این نیست که چه کسی حکومت می‌کند؛ بحران این است که

رقص؛ زبانِ بدن، اراده قدرت و حافظه ملت‌ها از آیین‌های باستانی تا پِشپوی هزاره ها  نیچه: «من فقط به خدایی ایمان دارم که بتواند برقصد.» در تاریخ بشر، کمتر چیزی

 نیچه‌:  «فرهنگی که نتواند قدرت بیافریند دیر یا زود به تزئینی برای قدرتمندان  تبدیل می‌گردد.» هزاره‌ها زمانی «صاحب فرهنگ» می‌شوند که یک شنگ بولانی در معادلات کلان قدرت حساب شوند؛

رافیا زکریا در مقاله‌ی «ابتذال ترامپ» کوشید از مفهوم مشهور هانا آرنت، «ابتذال شر»، برای فهم پدیده‌ای استفاده کند که بسیاری آن را صرفاً یک انحراف سیاسی می‌دانستند. آرنت در

آنچه امروز میان ایران، اسرائیل و ایالات متحده می‌گذرد، اگر صرفاً به زبان ژئوپولیتیک، امنیت یا منافع ملی ترجمه شود، همیشه چیزی از دست می‌رود. زیرِ پوستِ این نزاع‌ها، جنگی

پارادوکس کردها و هزاره‌ها: شجاعتِ تاریخی، شکستِ سیاسی کردها در خاورمیانه و هزاره‌ها در افغانستان، دو نام متفاوت‌اند برای یک سرنوشت مشترک: ملیت‌هایی که در جنگ قهرمان‌اند، اما در سیاست

ترامپ یک «استثناء» در سیاست نیست؛ او تجسم عریانِ سیاستِ معاصر در لحظه‌ی فروپاشیِ معناست. سیم‌کشیِ وجودی او عمیقاً هرج‌ومرج‌گونه است، اما این هرج‌ومرج نه فقدان منطق، بلکه منطقی معکوس

 نیچه .آنچه می‌تواند در سکوت بترساند فرمان می‌راند B-2 تنها یک بمب‌افکن نیست؛ یک نظریه‌ی سیاسیِ بالدار است. تجسم لحظه‌ای‌ست که هژمونی، از «داشتنِ قدرت» عبور می‌کند و به «امتناع

وقایعِ اتفاقیه‌ی یومیه این روزهای شهرهای ایران به باور نگارنده‌ی این سطور یک مسئله را مبرهن و مسجل می‌سازد و آن اینکه کلیتِ رخداد «اعتراض» نیست؛ حتی «شورش» هم نیست. ایرانی‌ها

(یادداشتی در اخلاق، قدرت و ناممکنیِ عدالت) رضا مِه‌سا «حقیقت را نمی‌توان تحمل کرد؛ فقط می‌توان آن را تحریف کرد.» این جمله نیچه نه فقط درباره‌ی انسان‌های بزرگ، بلکه درباره‌ی