دونالد ترامپ، بیش از آن‌که صرفاً یک پدیده سیاسی باشد، آینه‌ی بحران‌های عمیقِ دموکراسی مدرن است که فیلسوفان و نظریه‌پردازان فلسفه سیاسی معاصر تلاش می‌کنند آن را بخوانند و تحلیل

«بزرگ‌ترین خطر برای یک حقیقت، این است که خیلی زود به تقدیس برسد.» فریدریش نیچه ۱. مقدمه: این  نزاع «اسطوره» و «خون»  چیست و چه نیست؟ پیش از هر چیز

«این، فرشته‌ای است که ما را می‌خوانَد؛ بی‌درنگ خواهی دید که رفتن، چه آسان می‌شود.» دانته، کمدی الهی اسطوره‌ها برای قائلین‌شان قابل تخفیف، تقلیل و اغلب قابل نقد نیستند. چرا

دیدار غیرمنتظرهٔ دونالد ترامپ و زهران ممدانی—دو چهره‌ای که تا همین دو ماه پیش در دو سوی دیوار سیاست ایستاده بودند—نه یک معجزه بود و نه «صلح ناگهانی». این دیدار

گزارش ادعایی از  سارا آدامز، کارمند پیشین CIA درباره تلاش نافرجام برای کشتن رهبر طالبانیک پرسش خطرناک را زنده می‌کند: چطور ممکن است کسی تا شعاع چند متری هبت‌الله نزدیک

چپ‌گرایی، نامی که زمانی مترادف با آزادی، عدالت و رهایی از سلطه بود، امروز دوباره در گوشه و کنار جهان سر برمی‌آورد — در دانشگاه‌ها، جنبش‌های کارگری، شبکه‌های دیجیتال و

در حالی‌که افغانستان در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخی خود قرار دارد، نخبگان سیاسی و فرهنگی دو جامعه‌ی بزرگ — هزاره و تاجیک — به جای هم‌افزایی و هم‌صدایی، درگیر

توافق اخیر طالبان و پاکستان در دوحه، با میانجی‌گری قطر و ترکیه، از نگاه رسمی یک آتش‌بس فوری است. اما واقعیت چیست؟ این «صلح» بیشتر شبیه یک نمایش سیاسی خطرناک

در اجلاس جهانی شرم‌الشیخ، آنچه بیش از سیاست و دیپلماسی خبرساز شد، رفتار رهبران مرد با نخست‌وزیر ایتالیا، جورجیا ملونی بود. ترامپ با تعریف‌های پرایهام و اردوغان با نصیحت‌های پدرسالارانه،

جشن سال نو ما این جشن باستانی و کهن را از نیاکان پیشین خودمان به ارث برده‌ایم، این جشن با بو و رنگ هویتی پارسی زبانان رنگ‌آمیزی شده و ایشان