دیروز چند سطر در ستایش صادق هدایت نوشتم. اینکه هدایت چنان‌که در نوشتن جسارت کرد، در خودکشی هم چنین جسارت کرد. تعداد از دوستان ابراز نظر کردند و هر یک

اسلاوی ژیژک: «بزرگ‌ترین خشونت، آن‌جاست که گروهی از انسان‌ها حتی حقِ روایتِ رنجِ خود را نیز نداشته باشند.»  رهبران، بزرگ فقط با گلوله کشته یا ختم نمی‌شوند؛ بسیاری از آنان

رسانه در جهان مدرن دیگر فقط ابزار انتقال خبر نیست؛ رسانه تبدیل به مهم‌ترین کارخانه‌ی تولیدِ معنا، ترس، امید، نفرت و حقیقت شده است. اگر در گذشته مسجد تعیین می‌کرد

وقتی‌که حرف از اقتصاد، اجتماع، سیاست، حقوق بشر، دموکراسی، چپ و راست است. وقتی‌که حرف از جنگ، کودک‌کشی، اعدام، تیرباران و شلاق است. خلاصه وقتی‌که حرف از کشتار و ویرانی

افغانستان امروز فقط در بحران اقتصادی و امنیتی نیست؛ در بحرانِ «تصورِ مشترک» نیز فرو رفته است. بحران اصلی این نیست که چه کسی حکومت می‌کند؛ بحران این است که

رقص؛ زبانِ بدن، اراده قدرت و حافظه ملت‌ها از آیین‌های باستانی تا پِشپوی هزاره ها  نیچه: «من فقط به خدایی ایمان دارم که بتواند برقصد.» در تاریخ بشر، کمتر چیزی

 نیچه‌:  «فرهنگی که نتواند قدرت بیافریند دیر یا زود به تزئینی برای قدرتمندان  تبدیل می‌گردد.» هزاره‌ها زمانی «صاحب فرهنگ» می‌شوند که یک شنگ بولانی در معادلات کلان قدرت حساب شوند؛

معمولاً من یکی وقتی هوس شنیدن موسیقی می‌کنم، بیشتر سراغ کارهای هندی‌ها می‌روم. البته بسته به جو ذهنی‌ام، گه‌گاهی آهنگ افغانی هم گوش می‌دهم—آن‌هم چند قطعه دانه‌درشت از خدابیامرز اول‌میر،

رافیا زکریا در مقاله‌ی «ابتذال ترامپ» کوشید از مفهوم مشهور هانا آرنت، «ابتذال شر»، برای فهم پدیده‌ای استفاده کند که بسیاری آن را صرفاً یک انحراف سیاسی می‌دانستند. آرنت در

آنچه امروز میان ایران، اسرائیل و ایالات متحده می‌گذرد، اگر صرفاً به زبان ژئوپولیتیک، امنیت یا منافع ملی ترجمه شود، همیشه چیزی از دست می‌رود. زیرِ پوستِ این نزاع‌ها، جنگی